Τα βιογραφικά των όλων των ομάδων της Φόρμουλα Ενα για το 2010 έχουν ως εξής: ....
ΜΑΚΛΑΡΕΝ
Εδρα : Ουόκινγκ, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.mclaren.co.uk
Γενικός διευθυντής : Μάρτιν Γουίτμαρς
Τεχνικός διευθυντής : Πάντι Λόου
Οδηγοί : Τζένσον Μπάτον, Λιούις Χάμιλτον
Οδηγός δοκιμών : Γκάρι Πάφετ
Σασί : MP4-25
Μηχανή : Mercedes-Benz FO 108X
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 1966
Παγκόσμια πρωταθλήματα : 8
Υψηλότερη θέση στον τερματισμό: 1η (164 φορές)
Pole Positions : 145
Ταχύτεροι γύροι : 136
1963: Ιδρύεται η Bruce McLaren Motor Racing Ltd.
1968: Ο Μπρους ΜακΛάρεν κατακτά την πρώτη θέση στο γκραν πρι του Βελγίου, χαρίζοντας στην ομάδα του την πρώτη νίκη της σε αγώνα. Η ΜακΛάρεν κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.
1970: Ο Μπρους ΜακΛάρεν σκοτώνεται στην πίστα Γκούντγουντ, καθώς δοκιμάζει το αγωνιστικό αυτοκίνητο Can-Am.
1976: Ο Τζέιμς Χαντ με ΜακΛάρεν κατακτά το πρωτάθλημα στους οδηγούς, με ένα βαθμό διαφορά από τον Νίκι Λάουντα (Φεράρι).
1984: Ο Νίκι Λάουντα, ο οποίος «τρέχει» με τη ΜακΛάρεν, κατακτά το πρωτάθλημα οδηγών με μισό βαθμό διαφορά από τον «ομόσταυλό» του, Αλέν Προστ.
1985: Το 1985 και το 1986 ο Αλέν Προστ κατακτά δύο συνεχή πρωταθλήματα οδηγών για τη ΜακΛάρεν.
1988-1991: Περίοδος απόλυτης κυριαρχίας για τη ΜακΛάρεν. Το 1988 ο Αϊρτον Σένα παίρνει τον τίτλο από τον «ομόσταυλό» του, Αλέν Προστ, ωστόσο ο Γάλλος κατακτά εκ νέου τα πρωτεία την επόμενη χρονιά. Το 1990 ο Σένα ξαναπαίρνει τον τίτλο και τον διατηρεί το 1991.
1998-1999: Η ΜακΛάρεν καταφέρνει να προσαρμοστεί στις αλλαγές κανονισμών και κυριαρχεί. Ο Μίκα Χάκινεν κατακτά και τις δύο χρονιές τον τίτλο στους οδηγούς, ενώ η ΜακΛάρεν στέφεται πρωταθλήτρια στους κατασκευαστές το 1998.
2000-2001: Η ΜακΛάρεν κατακτά τη δεύτερη θέση στα πρωταθλήματα οδηγών και κατασκευαστών για δύο συνεχείς χρονιές, με τους Μίκα Χάκινεν και Ντέιβιντ Κούλθαρντ.
2002: Η ΜακΛάρεν περιορίζεται στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος κατασκευαστών, πίσω από τις Φεράρι και Γουίλιαμς. Ο Ντέιβιντ Κούλθαρντ κατακτά την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα των οδηγών.
2003: Η ΜακΛάρεν κατακτά ξανά την τρίτη θέση στην κατάταξη των κατασκευαστών, πίσω από τις Φεράρι και Γουίλιαμς. Ο Κίμι Ραϊκόνεν διεκδικεί μέχρι τέλους τον τίτλο στο πρωτάθλημα των οδηγών, τον οποίο χάνει από τον Μίκαελ Σουμάχερ στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς (Ιαπωνία).
2004: Πολύ κακό ξεκίνημα για τη ΜακΛάρεν στη σεζόν, καθώς συγκεντρώνει μόλις πέντε βαθμούς από τα πρωτά επτά γκραν πρι. Στη συνέχεια η ομάδα προσπαθεί να αντεπιτεθεί, ο Κίμι Ραϊκόνεν κατακτά τη νίκη στο Βέλγιο και η ΜακΛάρεν τελειώνει τη χρονιά με την πέμπτη θέση στους κατασκευαστές.
2005: Η MP4-20 αποδεικνύεται το γρηγότερο μονοθέσιο του πρωταθλήματος, ωστόσο η χαμηλή αξιοπιστία της στερεί από τη ΜακΛάρεν τον τίτλο των κατασκευαστών, μολονότι η ομάδα σημειώνει 10 νίκες στη σεζόν, δύο περισσότερες από την πρωταθλήτρια Ρενό. Ο Κίμι Ραϊκόνεν κατακτά τη δεύτερη θέση στους οδηγούς.
2006: Κατακτά την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα, παρά τις καλές εμφανίσεις της στο δεύτερο μισό της σεζόν. Τελειώνει τη χρονιά χωρίς νίκη για πρώτη φορά σε μία δεκαετία. Κυρίαρχος οδηγός είναι ο Κίμι Ραϊκόνεν, ενώ ο Χουάν Πάμπλο Μοντόγια αποχωρεί στα μέσα της σεζόν, προκειμένου να συνεχίσει την καριέρα του στο πρωτάθλημα NASCAR.
2007: Κατακτά τη νίκη σε οκτώ γκραν πρι, αλλά της αφαιρούνται οι βαθμοί στο πρωτάθλημα κατασκευαστών και τιμωρείται με πρόστιμο 100 εκατομμυρίων δολαρίων, επειδή κρίθηκε ότι ωφελήθηκε από την παράνομη κατοχή επιστευτικών τεχνικών δεδομένων της Φεράρι. Ο έντονος ανταγωνισμός έχει ως αποτέλεσμα οι δύο οδηγοί της ομάδας να τελειώσουν τη χρονιά με 109 βαθμούς έκαστος, έναν λιγότερο από τον παγκόσμιο πρωταθλητή, Κίμι Ραϊκόνεν.
2008: Ο Λιούις Χάμιλτον χαρίζει στην ομάδα τον πρώτο τίτλο της στους οδηγούς μετά το 1999, ωστόσο η συνεργασία του με τον Χέικι Κοβαλάινεν δεν είναι τελικά τόσο δυνατή, ώστε η ΜακΛάρεν να κατακτήσει το πρωτάθλημα και στους κατασκευαστές. Αυτό το «στέμμα» καταλήγει στη Φεράρι, η οποία άφησε τη ΜακΛάρεν στη δεύτερη θέση με 21 βαθμούς διαφορά.
2009: Η δύσκολη αρχή της σεζόν αφήνει τους Χάμιλτον και Κοβαλάινεν να καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για να βαθμολογηθούν. Η σκληρή δουλειά μετατρέπει τελικά την MP4-24 σε νικητή, με τον Χάμιλτον να παίρνει την πρώτη θέση σε Ουγγαρία και Σιγκαπούρη και να βοηθάει τη ΜακΛάρεν να κατακτήσει την τρίτη θέση στους κατασκευαστές, ένα βαθμό πάνω από τη Φεράρι.
MERCEDES GP
«Βάση» : Μπράκλεϊ, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.mercedes-gp.com
Γενικός διευθυντής : Ρος Μπρον
Οδηγοί : Μίκαελ Σουμάχερ, Νίκο Ρόσμπεργκ
Οδηγός δοκιμών : Νικ Χάιντφελντ
Σασί : MGP W01
Μηχανή : Mercedes-Benz
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 2010
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: -
Pole positions : -
Ταχύτεροι γύροι : -
2010: Παρέχοντας το 2009 κινητήρες στην Brawn GP, η οποία κατέκτησε τον τίτλο στους κατασκευαστές, η Μερτσέντες αγοράζει την πλειοψηφία των μετοχών και τη μετονομάζει για το 2010, με αποτέλεσμα η ομάδα της φημισμένης γερμανικής κατασκευάστριας εταιρείας να μετέχει για πρώτη φορά στη Φόρμουλα Ένα από το 1955.
RED BULL
«Βάση» : Μίλτον Κέινς, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.redbullracing.com
Γενικός διευθυντής : Κρίστιαν Χόρνερ
Τεχνικός διευθυντής : Αντριαν Νιούι
Οδηγοί : Σεμπάστιαν Φέτελ, Μαρκ Γουέμπερ
Οδηγοί δοκιμών : Μπρέντον Χάρτλεϊ, Ντάνιελ Ρικιάρντο
Σασί : RB6
Μηχανή : Renault RS27-2010
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 2005
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: 1η (6 φορές)
Pole positions : 5
Ταχύτεροι γύροι : 6
2005: Η «παρθενική» χρονιά της αυστριακής ομάδας στο πρωτάθλημα, μετά την εξαγορά της Τζάγκουαρ από τη Red Bull, αποδεικνύεται εξαιρετικά επιτυχής, καθώς στους πρώτους δύο αγώνες συγκεντρώνει περισσότερους βαθμούς απ΄ όσους «μάζεψε» η «προκάτοχός» της σε ολόκληρη την προηγούμενη σεζόν. Κατακτά την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών, μένοντας μόλις τέσσερις βαθμούς πίσω από την BAR.
2006: Η δεύτερη σεζόν αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη από την πρώτη, παρά τη χρησιμοποίηση των κινητήρων της Φεράρι. Στο γκραν πρι του Μονακό, η Red Bull ανεβαίνει για πρώτη φορά στο βάθρο των νικητών με τον Ντέιβιντ Κούλθαρντ, ωστόσο συνολικά συγκεντρώνει 18 βαθμούς λιγότερους από το 2005, ενώ έχει μεγαλύτερο ανταγωνισμό από την «αδελφή» Toro Rosso.
2007: Δύσκολη η αρχή της σεζόν για την RB3, καθώς καταγράφει τουλάχιστον μία εγκατάλειψη σε κάθε ένα από τα πρώτα επτά γκραν πρι της χρονιάς. Οι βελτιώσεις στα μέσα της σεζόν βελτιώνουν το ρυθμό και την αξιοπιστία του μονοθεσίου, ενώ η ομάδα σημειώνει την καλύτερη εμφάνισή της στην Ουγγαρία, με τον Μαρκ Ουέμπερ να κατακτά την τρίτη θέση και τον Ντέιβιντ Κούλθαρντ την πέμπτη.
2008: Παρά το σχεδόν πανομοιότυπο σασί, η RB4 επισκιάζεται από το μονοθέσιο της «αδελφής» Toro Rosso. Η τρίτη θέση του Ντέιβιντ Κούλθαρντ στον Καναδά είναι το καλύτερο αποτέλεσμα της ομάδας, η οποία πέφτει από την πέμπτη στην έβδομη θέση του πρωταθλήματος κατασκευαστών.
2009: Η γρήγορη RB5 και ορισμένες εξαιρετικές εμφανίσεις από τους Φέτελ και Γουέμπερ «εκτοξεύουν» τη Red Bull. Ο Φέτελ σημειώνει την πρώτη pole position και νίκη της ομάδας στην Κίνα. Ακολουθούν άλλες πέντε νίκες, καθώς η Red Bull κυριαρχεί στο τελευταίο κομμάτι της σεζόν, με αποτέλεσμα να κατακτήσει τη δεύτερη θέση σε κατασκευαστές και οδηγούς πίσω από την Brawn GP.
ΦΕΡΑΡΙ
«Βάση» : Μαρανέλο, Ιταλία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.ferrariworld.com
Γενικός διευθυντής : Στέφανο Ντομενικάλι
Τεχνικός διευθυντής : Άλντο Κόστα
Οδηγοί : Φελίπε Μάσα, Φερνάντο Αλόνσο
Οδηγοί δοκιμών : Τζιανκάρλο Φιζικέλα, Λούκα Μπαντοέρ, Μαρκ Χενέ
Σασί : F10
Μηχανή : Ferrari 056
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 1950
Παγκόσμια πρωταθλήματα : 16
Υψηλότερη θέση στον τερματισμό: 1η (210 φορές)
Pole Positions : 203
Ταχύτεροι γύροι : 219
1951: Ο Χοσέ Φρόλιαν Γκονζάλες σημειώνει την πρώτη νίκη της Φεράρι στο βρετανικό γκραν πρι.
1952: Ο Αλμπέρτο Ασκάρι κατακτά το πρώτο από τα δύο συνεχή πρωταθλήματα οδηγών με Φεράρι.
1956: Ο Χουάν-Μανουέλ Φάντζιο κατακτά τον τέταρτο προσωπικό τίτλο του στο πρωτάθλημα των οδηγών με τη «σκουντερία».
1958: Ο Μάικ Χόθορν γίνεται ο τρίτος οδηγός της Φεράρι που κατακτά το πρωτάθλημα στους οδηγούς.
1961: Ο Φιλ Χιλ οδηγεί την Φεράρι στην κατάκτηση του τίτλου στα πρωταθλήματα οδηγών και κατασκευαστών.
1964: Ο Τζον Σέρτις, πρώην πρωταθλητής κόσμου στη μοτοσυκλέτα, κατακτά τον τίτλο των οδηγών με Φεράρι. Παραμένει ο μόνος οδηγός που κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο στους δύο και τους τέσσερις τροχούς.
1975-1977: Ο Νίκι Λάουντα κατακτά το 1975 το πρωτάθλημα στους οδηγούς. Επιστρέφει από το τρομακτικό ατύχημά του το 1976 και κατακτά τον δεύτερο τίτλο του για τη Φεράρι το 1977.
1979: Ο Τζόντι Σέκτερ κατακτά τον τίτλο στους οδηγούς με Φεράρι. Θα είναι το τελευταίο πρωτάθλημα οδηγών για την ομάδα σε διάστημα 21 χρόνων.
1983: Η Φεράρι κατακτά τον όγδοο τίτλο της στους κατασκευαστές.
1999: Η Φεράρι κατακτά το πρωτάθλημα κατασκευαστών στον τελευταίο αγώνα, αλλά ο Εντι Ιρβάιν χάνει τον τίτλο στους οδηγούς. Ο Μίκαελ Σουμάχερ έχασε έξι αγώνες, αφού υπέστη κάταγμα στο πόδι στο βρετανικό γκραν πρι.
2000-2002: Η Φεράρι εισέρχεται στην περίοδο της απόλυτης κυριαρχίας της, κατακτώντας τα πρωταθλήματα οδηγών και κατασκευαστών για τρεις συνεχείς χρονιές.
2003: Πολύ πιο δύσκολη χρονιά για τη Φεράρι, αλλά παραμένει ανίκητη. Η ιταλική ομάδα κατακτά για πέμπτη συνεχή φορά (αριθμός ρεκόρ) το πρωτάθλημα των κατασκευαστών, ενώ ο Μίκαελ Σουμάχερ γίνεται ο πρώτος οδηγός που στέφεται για έκτη φορά πρωταθλητής.
2004: Η Φεράρι χάνει μόλις τρεις φορές τη νίκη σε 18 αγώνες και κατακτά τον τίτλο στους κατασκευαστές για έκτη συνεχή χρονιά. Ο Μίκαελ Σουμάχερ σημειώνει 13 νίκες και στέφεται για έβδομη φορά στην καριέρα του παγκόσμιος πρωταθλητής.
2005: Η Φεράρι καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες για να προσαρμοστεί στους νέους κανονισμούς, ειδικά αυτούς που ορίζουν τη χρησιμοποίηση ενός σετ ελαστικών σε δοκιμαστικά και αγώνα. Ανεβαίνει επτά φορές στο βάθρο των νικητών, ενώ παίρνει τη νίκη στο γκραν πρι της Ινδιανάπολης, όπου μετέχουν μόνο έξι μονοθέσια, εξαιτίας της αποχώρησης αυτών που «φορούν» ελαστικά Μισελέν. Κατακτά την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.
2006: Αρχικά περιορίζεται σε ρόλο δεύτερου... βιολιού, ελέω Ρενό, ωστόσο στη συνέχεια ο Μίκαελ Σουμάχερ ηγείται της αντεπίθεσης, με επτά νίκες στην τελευταία χρονιά της καριέρας του στη Φόρμουλα Ενα. Η ομάδα «προσπερνά» τη Ρενό στη βαθμολογία των κατασκευαστών, τρεις αγώνες πριν από το τέλος, αλλά τελικά η «σκουντερία» ολοκληρώνει τη χρονιά πέντε βαθμούς πίσω από την κορυφή.
2007: Σκληρή «μάχη» για τον τίτλο με τη ΜακΛάρεν, εντός κι εκτός πίστας. Ο Κίμι Ραϊκόνεν τελειώνει με τον καλύτερο τρόπο τη σεζόν (τρεις νίκες σε τέσσερις αγώνες) και κατακτά τον τίτλο στους οδηγούς. Επίσης, η «σκουντερία» κατακτά τον τίτλο στους κατασκευαστές, καθώς η ΜακΛάρεν κρίθηκε ένοχη για παράνομη κατοχή εμπιστευτικών δεδομένων της Φεράρι.
2008: Ο απολογισμός των οκτώ νικών βοηθάει τη Φεράρι να κατακτήσει τον 16ο τίτλο κατασκευαστών στην ιστορία της, αφήνοντας 21 βαθμούς πίσω τη ΜακΛάρεν. Ο Φελίπε Μάσα χάνει για έναν βαθμό το πρωτάθλημα στους οδηγούς από τον Λιούις Χάμιλτον, παρότι έχει περισσότερες νίκες από τον Βρετανό.
2009: Ποτέ δεν μπαίνει στη διεκδίκηση του τίτλου, εξαιτίας της καλύτερης προόδου των αντιπάλων της, του σοβαρού ατυχήματος του Μάσα, στο οποίο κινδύνευσε η ζωή του (και της έλλειψης ρυθμού των οδηγών που τον αντικατέστησαν), και της έλλειψης εξέλιξης, καθώς οι υπεύθυνοι της ομάδας επιλέγουν να στρέψουν πρόωρα την προσοχή τους στην επόμενη σεζόν. Πιο ανταγωνιστική η «σκουντερία» στα μέσα της σεζόν, με τον Ραϊκόνεν, ο οποίος «κόβεται» ενόψει του 2010 για χάρη του Φερνάντο Αλόνσο, να πανηγυρίζει τη νίκη στο βελγικό γκραν πρι.
ΓΟΥΪΛΙΑΜΣ
«Βάση» : Γκρόουβ, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.williamsf1.com
Γενικός διευθυντής : Φρανκ Γουίλιαμς
Τεχνικός διευθυντής : Σαμ Μάικλ
Οδηγοί : Ρούμπενς Μπαρικέλο, Νίκο Χούλκενμπεργκ
Οδηγοί δοκιμών : Βαλτέρι Μπότας
Σασί : FW32
Μηχανή : Cosworth CA2010
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 1975
Παγκόσμια πρωταθλήματα : 9
Υψηλότερη θέση στον τερματισμό: 1η (113 φορές)
Pole Positions : 125
Ταχύτεροι γύροι : 130
1975: «Παρθενική» χρονιά της Γουίλιαμς στη Φόρμουλα Ενα. Οι έξι βαθμοί που συγκέντρωσαν οι οδηγοί της χάρισαν στην ομάδα την ένατη θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.
1978: Ιδρύθηκε η εταιρεία Williams Grand Prix Engineering. Η ομάδα αποκτά τον Αλαν Τζόουνς για τη θέση ενός από τους δύο οδηγούς.
1979: Ο Κλέι Ρεγκατσόνι κατακτά την πρώτη θέση στο βρετανικό γκραν πρι και χαρίζει στη Γουίλιαμς την πρώτη νίκη στην ιστορία της στη Φόρμουλα Ένα.
1980: Ο Αλαν Τζόουνς κατακτά το πρωτάθλημα στους οδηγούς και η Γουίλιαμς τον τίτλο στους κατασκευαστές.
1986: Ο ιδιοκτήτης Φρανκ Γουίλιαμς τραυματίζεται σοβαρά σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, ωστόσο συνεχίζει να ηγείται της ομάδας.
1992: Ο Νάιτζελ Μάνσελ παίρνει τη νίκη στους πρώτους πέντε αγώνες της σεζόν και η ομάδα κατακτά τους τίτλους στα πρωταθλήματα οδηγών και κατασκευαστών. Στη συνέχεια, ο Μάνσελ αφήνει τη Φόρμουλα Ενα για να αγωνιστεί στα IndyCar.
1993: Ο Αλέν Προστ κατακτά το τέταρτο πρωτάθλημα οδηγών της καριέρας του με τη Γουίλιαμς και ανακοινώνει την αποχώρησή του από τη Φόρμουλα Ενα.
1994: Η Γουίλιαμς θρηνεί την πρώτη ανθρώπινη απώλειά της, καθώς ο Αϊρτον Σένα αφήνει την τελευταία του πνοή στην Ιμολα. Η ομάδα κατακτά τον τίτλο στους κατασκευαστές.
1996: Ο Ντέιμον Χιλ κατακτά τον τίτλο στους οδηγούς και η Γουίλιαμς το όγδοο πρωτάθλημα κατασκευαστών της ιστορίας της.
1997: Ο Ζακ Βιλνέβ κατακτά τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του στους οδηγούς και η Γουίλιαμς το ένατο πρωτάθλημά της στους κατασκευαστές.
2000-2002: Παρότι σημειώνει νίκες, η Γουίλιαμς δεν καταφέρνει να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Φεράρι.
2003: Δραματική βελτίωση στο δεύτερο μισό της σεζόν για τη Γουίλιαμς, οι οδηγοί της οποίας σημειώνουν τέσσερις νίκες. Η ομάδα τελείωσε τη χρονιά στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας των κατασκευαστών, πίσω από τη Φεράρι, αφού ηττήθηκε από τους «κόκκινους» στο ιαπωνικό γκραν πρι, με το οποίο έκλεισε η «αυλαία» της σεζόν.
2004: Ο Ραλφ Σουμάχερ χάνει έξι γκραν πρι, αφού τραυματίστηκε στη σπονδυλική στήλη σε ατύχημα στην Ινδιανάπολη. Στους πρώτους δύο αγώνες τον αντικαθιστά ο Μαρκ Χενέ, ενώ στους άλλους τέσσερις ο Αντόνιο Πιτζόνια. Η ομάδα εγκαταλείπει την πολυσυζητημένη μπροστινή πτέρυγα, μετά το απογοητευτικό ξεκίνημα στη σεζόν. Κλείνει τη χρονιά με νίκη στη Βραζιλία, αλλά περιορίζεται στην τέταρτη θέση της κατάταξης των κατασκευαστών.
2005: Δύσκολη χρονιά για τη Γουίλιαμς, που κατακτά την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών, προτού «αποχαιρετήσει» την BMW και τον Νικ Χάιντφελντ, ο οποίος κατακτά την «παρθενική» pole position της καριέρας του στο Νίρμπουργκρινγκ, αλλά χάνει τους πέντε τελευταίους αγώνες της χρονιάς, λόγω ασθένειας και τραυματισμού. Η καλύτερη εμφάνιση της Γουίλιαμς στη χρονιά γίνεται στο Μονακό, όπου και τα δύο μονοθέσιά της ανεβαίνουν στο βάθρο.
2006: Απογοητευτική χρονιά για τη Γουίλιαμς, η οποία κατακτά την όγδοη θέση στους κατασκευαστές. Οι κινητήρες της Κόσγουορθ δίνουν ελπιδοφόρα μηνύματα στην αρχή, ωστόσο η συνέχεια δεν είναι ανάλογη. Τα μονοθέσιά της εγκαταλείπουν 20 φορές στη διάρκεια της χρονιάς, με τις δύο έκτες θέσεις του Μαρκ Ουέμπερ να είναι τα καλύτερα αποτελέσματα της ομάδας στη σεζόν.
2007: Η FW29 αποδεικνύεται πολύ πιο αξιόπιστη από την προκάτοχό της και η ομάδα καταγράφει μόλις επτά εγκαταλείψεις, σε σχέση με τις 20 της προηγούμενης χρονιάς. Ο Αλεξάντερ Βουρτς αποχωρεί από την ενεργό δράση πριν από τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς και αντικαθίσταται από τον Καζούκι Νακατζίμα, ο οποίος διατηρείται στη θέση του ενός από τους δύο οδηγούς για το 2008.
2008: Η σεζόν αρχίζει καλά, καθώς ο Νίκο Ρόσμπεργκ ανεβαίνει στο βάθρο των νικητών στην Αυστραλία, ωστόσο στη συνέχεια η ομάδα δεν μπορεί να συναγωνιστεί τον ρυθμό των αντιπάλων. Κορυφαία στιγμή της χρονιάς η δεύτερη θέση στη Σιγκαπούρη, ωστόσο η Γουίλιαμς συγκεντρώνει 26 βαθμούς και πέφτει από την τέταρτη στην όγδοη θέση της κατάταξης των κατασκευαστών.
2009: Δεν καταφέρνει να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι είναι μία από τις μόλις τρεις ομάδες που χρησιμοποιούν τον καινοτομικό διπλό διαχύτη στην αρχή της σεζόν. Η FW31 αποδεικνύεται σταθερή και αξιόπιστη, αλλά ο ρυθμός της δεν είναι αρκετός για να βάλει τη Γουίλιαμς στο βάθρο των νικητών. Η ομάδα «μετακομίζει» από την Τογιότα στην Κόσγουορθ για το 2010, ενώ υπάρχουν αλλαγές και στο δίδυμο οδηγών με τους Ρούμπενς Μπαρικέλο και Νίκο Χούλκενμπεργκ.
ΡΕΝΟ
Εδρα : Ενστόουν, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.renaultf1.com
Γενικός διευθυντής : Ερίκ Μπρουγέ
Τεχνικός διευθυντής : Τζέιμς Άλισον
Οδηγοί : Ρόμπερτ Κούμπιτσα, Βιτάλι Πετρόφ
Οδηγοί δοκιμών : Ζερόμ ντ΄Αμπρόζιο, Χο-Πιν Τουνγκ, Γιάν Χαρούζ
Σασί : R30
Μηχανή : Renault RS27-2010
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 1977
Παγκόσμια πρωταθλήματα : 2
Υψηλότερη θέση στον τερματισμό: 1η (35 φορές)
Pole Positions : 51
Ταχύτεροι γύροι : 29
1977: Η Ρενό κάνει το ντεμπούτο της στο βρετανικό γκραν πρι με ένα μονοθέσιο, το οποίο οδηγεί ο Ζαν Πιέρ Ζαμπουίγ. Η ομάδα λαμβάνει μέρος σε άλλους τέσσερις αγώνες εκείνη τη σεζόν, αλλά δεν συγκεντρώνει βαθμούς.
1978: Ο Ζαμπουίγ καταφέρνει να τερματίσει τέταρτος στο αμερικανικό γκραν πρι και χαρίζει στη Ρενό τους μοναδικούς βαθμούς της στη διάρκεια της σεζόν.
1979: Ο Ζαμπουίγ σημειώνει την πρώτη νίκη της Ρενό στο γαλλικό γκραν πρι, ενώ ο «ομόσταυλός» του, Ρενέ Αρνού, τερματίζει τρίτος. Η ομάδα κατακτά την έκτη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών.
1982: Η Ρενό προσλαμβάνει τον Αλέν Προστ για τη μία από τις δύο θέσεις των οδηγών της.
1983: Ο Προστ σημειώνει τέσσερις νίκες και η Ρενό κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθημα των κατασκευαστών.
1985: Η ομάδα αποχωρεί από τη Φόρμουλα Ενα ως κατασκευαστής, αλλά συνεχίζει να παρέχει κινητήρες στη Λότους.
1986: Η Ρενό αποσύρεται πλήρως από τη Φόρμουλα Ενα.
1989: Η Ρενό επιστρέφει στη Φόρμουλα Ενα ως παροχέας κινητήρων στην ομάδα της Γουίλιαμς.
1992-1997: Οι κινητήρες της Ρενό κυριαρχούν στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, με τους οποίους η Γουίλιαμς και η Μπένετον κατακτούν όλα τα πρωταθλήματα κατασκευαστών από το 1992 έως και το 1997.
1996: Η Ρενό αποφασίζει να αποχωρήσει ξανά από τη Φόρμουλα Ενα, αν και η εταιρεία αρχίζει διαπραγματεύσεις για την εξαγορά ομάδας που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα.
2000: Η Μπένετον ανακοινώνει ότι θα γίνει η επίσημη ομάδα της Ρενό από το 2002.
2002: Δυνατό το ντεμπούτο της Ρενό, η οποία κατακτά την τέταρτη θέση στους κατασκευαστές.
2003: Εμφανίζεται στο προσκήνιο ως η βασική απειλή για τις τρεις μεγάλες ομάδες (Φεράρι, ΜακΛάρεν, Γουίλιαμς). Ο Φερνάντο Αλόνσο κατακτά δύο φορές την pole position, καθώς και τη νίκη στην Ουγγαρία. Η Ρενό κατακτά την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.
2004: Κατακτά τη νίκη στο γκραν πρι του Μονακό με τον Γιάρνο Τρούλι, όμως στη συνέχεια επέρχεται το «διαζύγιο» με τον Ιταλό, τρεις αγώνες πριν από την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, εξαιτίας μίας σειράς ανεπιτυχών εμφανίσεων. Ως αντικαταστάτης του επιλέγεται ο Ζακ Βιλνέβ. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τη BAR να αφήσει πίσω της τη Ρενό, στη «μάχη» για τη δεύτερη θέση στους κατασκευαστές.
2005: Κυριαρχεί στους πρώτους αγώνες της σεζόν και κατακτά τα πρωταθλήματα οδηγών και κατασκευαστών, παρότι στα τελευταία γκραν πρι η ΜακΛάρεν είναι ανώτερη. Ο Φερνάντο Αλόνσο γίνεται ο νεώτερος σε ηλικία οδηγός στην Ιστορία, ο οποίος στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής.
2006: Κατακτά τη νίκη στους επτά από τους πρώτους εννέα αγώνες της χρονιάς, αλλά στη συνέχεια χάνει έδαφος σε σχέση με τη Φεράρι στο δεύτερο μισό της σεζόν. Τελικά αντέχει στην πίεση των «κόκκινων» και κατακτά τον τίτλο σε οδηγούς και κατασκευαστές, προτού ο Φερνάντο Αλόνσο αποχωρήσει για τη ΜακΛάρεν.
2007: Η φυγή του Αλόνσο συνοδεύεται από την «αποκαθήλωση» της Ρενό, η οποία κατακτά την τρίτη θέση στους κατασκευαστές με 150 βαθμούς λιγότερους από το 2006. Ο «ρούκι» Χέικι Κοβαλάινεν επισκιάζει τον έμπειρο «ομόσταυλό» του, Τζιανκάρλο Φιζικέλα, και ανεβαίνει στο βάθρο στην Ιαπωνία (το μοναδικό της ομάδας στη χρονιά).
2008: Ο Φερνάντο Αλόνσο επιστρέφει στην ομάδα, όπου έχει «ομόσταυλο» τον «ρούκι» Νελσίνιο Πικέ, και βοηθάει ώστε η R28 να μετατραπεί σε ένα μονοθέσιο που μπορεί να διεκδικήσει νίκες. Ο Ισπανός τερματίζει πρώτος στα γκραν πρι Σιγκαπούρης και Ιαπωνίας και συμβάλλει ώστε η Ρενό να κατακτήσει την τέταρτη θέση στους κατασκευαστές με 80 βαθμούς.
2009: Δεν μπορεί να διατηρήσει το ρυθμό από τα τέλη της προηγούμενης σεζόν. Ακόμη κι ο Φερνάντο Αλόνσο δυσκολεύεται να έχει επιτυχίες, εκκινώντας από καλές θέσεις στους αγώνες. Ο Πικέ «κόβεται» τον Αύγουστο και αντικαθίσταται από τον τρίτο οδηγό, Ρομέν Γκροζάν. Οι Φλάβιο Μπριατόρε και Πατ Σίμοντς φεύγουν, ύστερα από τη συνωμοσία με τον Πικέ για να τρακάρει σκόπιμα ο Βραζιλιάνος στο γκραν πρι της Σιγκαπούρης του 2008, προκειμένου ο Αλόνσο να πάρει τη νίκη.
FORCE INDIA
«Βάση» : Σιλβερστόουν, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.forceindiaf1.com
Γενικός διευθυντής : Βιτζάι Μαλία
Τεχνικός διευθυντής : Μαρκ Σμιθ
Οδηγοί : Άντριαν Σούτιλ, Βιταντόνιο Λιούτσι
Οδηγός δοκιμών : Πολ ντι Ρέστα
Σασί : VJM03
Μηχανή : Mercedes-Benz
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 2008
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: 2η (1 φορά)
Pole positions : 1
Ταχύτεροι γύροι : 1
2007: Η Spyker εξαγοράζεται τον Οκτώβριο από μία ομάδα επιχειρηματιών, της οποίας ηγείται ο Ινδός δισεκατομμυριούχος Βιτζάι Μάλια, και μετονομάζεται σε «Force India» ενόψει της σεζόν του 2008.
2008: Δεν καταφέρνει να βαθμολογογηθεί, παρά την εντυπωσιακή βελτίωση των μονοθεσίων της ως προς τον ρυθμό τους. Μετά το τέλος της σεζόν ανακοινώνεται αναδόμηση στη διοίκηση, με τον συνιδιοκτήτη Βιτζάι Μάλια να αναλαμβάνει γενικός διευθυντής, ενώ η ομάδα συνάπτει συμφωνία για την παροχή κινητήρων της Μερτσέντες από τη ΜακΛάρεν.
2009: Δραματική η πρόοδος της ομάδας, με τις βελτιώσεις εντός της χρονιάς να δίνουν ώθηση στον ρυθμό της VJM02. Ο Φιζικέλα κάνει την υπέρβαση με την πρώτη pole position της ομάδας, τους πρώτους βαθμούς και το πρώτο βάθρο στην ιστορία της ομάδας στο Βέλγιο. Εν συνεχεία ο Ιταλός πηγαίνει στη Φεράρι για να αντικαταστήσει τον τραυματία Φελίπε Μάσα, παραχωρώντας τη θέση του στον οδηγό δοκιμών της Force India, Βιταντόνιο Λιούτσι.
TORO ROSSO
«Βάση» : Φαέντσα, Ιταλία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.scuderiatororosso.com
Γενικός διευθυντής : Φραντς Τοστ
Τεχνικός διευθυντής : Τζιόρτζιο Ασκανέλι
Οδηγοί : Σεμπαστιάν Μπουεμί, Χαϊμέ Αλγκερσουάρι
Οδηγοί δοκιμών : Μπρέντον Χάρτλεϊ, Ντάνιελ Ρικιάρντο
Σασί : STR5
Μηχανή : Ferrari 056
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 2006
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: 1η (1 φορά)
Pole positions : 1
Ταχύτεροι γύροι : -
2006: Θετική πρώτη χρονιά για τη «μικρή» ομάδα της Red Bull, η οποία «γεννήθηκε» το 2005, μετά την εξαγορά της Μινάρντι από την αυστριακή εταιρεία. Ως η μοναδική ομάδα που διατηρεί κινητήρες V10 (με περιορισμούς), ανταγωνίζεται έντονα τα μονοθέσια της Red Bull, ενώ ο Τόνιο Λιούτσι παίρνει τον «παρθενικό» βαθμό της στην Ινδιανάπολη. Ο παλαίμαχος οδηγός Γκέρχαρντ Μπέργκερ γίνεται συνιδιοκτήτης, αφού αγοράζει το 50% των μετοχών της Scuderia Toro Rosso.
2007: Κακό ξεκίνημα της ομάδας, η οποία μετράει 13 εγκαταλείψεις στους πρώτους 10 αγώνες της χρονιάς. Ο Αμερικανός Σκοτ Σπιντ «κόβεται» τον Ιούλιο και αντικαθίσταται από τον αναπληρωματικό οδηγό της BMW Ζάουμπερ, Σεμπάστιαν Φέτελ. Οι βελτιώσεις έχουν ως συνέπεια το καλύτερο αποτέλεσμα της ομάδας μέχρι τότε, όπου Φέτελ και Λιούτσι συγκεντρώνουν οκτώ βαθμούς.
2008: «Αναιμικό» το ξεκίνημα της χρονιάς, ωστόσο στη συνέχεια η ομάδα βελτιώνεται και ο Σεμπάστιαν Φέτελ πανηγύρισε στο ιταλικό γκραν πρι την «παρθενική» pole position και νίκη στην ιστορία της Toro Rosso. Βαθμολογείται σταθερά στο τελευταίο τρίτο της σεζόν, με αποτέλεσμα να καταλάβει την έκτη θέση στους κατασκευαστές, αφήνοντας πίσω της την «αδελφή» Red Bull. Ο Γκέρχαρντ Μπέργκερ πουλάει το μερίδιό του από την ομάδα πίσω στη Red Bull.
2009: Οι Σεμπαστιάν Μπουρντέ και Σεμπαστιάν Μπουεμί καταβάλλουν έντονη προσπάθεια για ένα καλό πλασάρισμα στα δοκιμαστικά. Ο Μπουρντέ αντικαθίσταται από τον 19χρονο Ισπανό, Χαϊμέ Αλγκερσουάρι, ύστερα από εννέα αγώνες. Στην Ουγγαρία παρουσιάζεται ένα σημαντικά βελτιωμένο μονοθέσιο, ωστόσο αυτό δεν αρκεί για να αποτρέψει την κατάληψη από την Toro Rosso της τελευταίας θέσης στους κατασκευαστές.
LOTUS
«Βάση» : Νόρφολκ, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.lotusracing.my
Γενικός διευθυντής : Τόνι Φερνάντες
Τεχνικός διευθυντής : Μάικ Γκασκόιν
Οδηγοί : Γιάρνο Τρούλι, Χέικι Κοβαλάινεν
Οδηγοί δοκιμών : Φαϊρούζ Φαουζί
Σασί : T127
Μηχανή : Cosworth CA2010
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 2010
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: -
Pole positions : -
Ταχύτεροι γύροι : -
2010: Το φημισμένο όνομα της Lotus επιστρέφει στους αγώνες της Φόρμουλα Ένα για πρώτη φορά μετά το 1994 με μία νέα ομάδα, την οποία υποστηρίζει μία πολυεθνική εταιρεία από τη Μαλαισία. Αρχικά η ομάδα εγκαθίσταται στη Βρετανία, ωστόσο υπάρχουν σχέδια για τη μετακίνησή της στην Κουάλα Λουμπούρ, όπου κατασκευάζεται γι΄ αυτό το σκοπό το «αρχηγείο» της.
HISPANIA RACING
«Βάση» : Μαδρίτη, Ισπανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.camposmeta.com
Γενικός διευθυντής : Κόλιν Κολς
Τεχνικός διευθυντής : Τόνι Κουκερέγια
Οδηγοί : Καρούν Τσαντχόκ, Μπρούνο Σένα
Σασί : HRT
Μηχανή : Cosworth CA2010
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 2010
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: -
Pole positions : -
Ταχύτεροι γύροι : -
2010: Η νέα ομάδα από την Ισπανία με την ονομασία Campos ιδρύθηκε από τον παλαίμαχο οδηγό, Άντριαν Κάμπος. Τα γραφεία της είναι στη Μαδρίτη, ενώ το τεχνικό κέντρο στη Βαλένθια. Το σασί σχεδιάστηκε από τον Νταλάρα. Διοικείται από κοινού με το αθλητικό πρακτορείο ειδήσεων Meta Image. Τον Φεβρουάριο αναλαμβάνει τα «ηνία» ο επενδυτής Χοσέ Ραμόν Καραμπάντε. Ο -πρώην της Force India- Κόλιν Κολς είναι ο νέος γενικός διευθυντής, ενώ η ομάδα μετονομάζεται από «Campos Meta» σε «Hispania Racing».
BMW ΖΑΟΥΜΠΕΡ
«Βάση» : Χίνβιλ, Ελβετία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.bmw-sauber-f1-team.ch
Γενικός διευθυντής : Πέτερ Ζάουμπερ
Τεχνικός διευθυντής : Βίλι Ραμπφ
Οδηγοί : Πέδρο ντε λα Ρόσα, Καμούι Κομπαγιάσι
Σασί : C29
Μηχανή : Ferrari 056
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 1993
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: 1η (1 φορά)
Pole positions : 1
Ταχύτεροι γύροι : 2
1993: Η Ζάουμπερ καταφέρνει να συγκεντρώσει βαθμούς στο πρώτο γκραν πρι της ιστορίας της, καθώς ο Τζέι Τζέι Λέχτο κατέκτησε την πέμπτη θέση στη Νότια Αφρική. Η ομάδα τελειώνει τη σεζόν με την έκτη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών (12 βαθμοί).
1995: Η ομάδα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο βάθρο των νικητών, καθώς ο Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν κατακτά την τρίτη θέση στη Μόντσα.
1996: Ο Τζόνι Χέρμπερτ κατακτά την τρίτη θέση στο Μονακό και ο «ομόσταυλός» του, Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν, την τέταρτη. Η ομάδα κατακτά την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών.
1997: Η καλύτερη στιγμή της ομάδας στη σεζόν είναι η τρίτη θέση του Χέρμπερτ στην Ουγγαρία.
2000: Η Ζάουμπερ κατακτά την όγδοη θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών (6 βαθμοί). Οι καλύτερες εμφανίσεις της είναι δύο πέμπτες θέσεις στη Γερμανία και το Μονακό. Και τα δύο μονοθέσια αποσύρονται από το γκραν πρι της Βραζιλίας, μετά από προβλήματα στην πίσω πτέρυγα.
2001: Η καλύτερη χρονιά της ομάδας στην Ιστορία της μέχρι τότε, καθώς κατακτά την τέταρτη θέση στους κατασκευαστές.
2002: Η συγκομιδή των 11 βαθμών είναι αρκετή για να χαρίσει στη Ζάουμπερ την πέμπτη θέση στους κατασκευαστές. Η καλύτερη παρουσία της ομάδας στη σεζόν είναι η τέταρτη και η πέμπτη θέση στην Ισπανία.
2003: Δύσκολη χρονιά, καθώς η Ζάουμπερ συγκεντρώνει βαθμούς μόνο σε πέντε αγώνες και συνήθως υπό βροχή. Το καλύτερο αποτέλεσμα της ομάδας έρχεται στην Ινδιανάπολη, με τον Χάιντς-Χάραλντ Φρέντσεν να κατακτά την τρίτη θέση και τον Νικ Χάιντφελντ την πέμπτη. Στον αγώνα των Ηνωμένων Πολιτειών μονοθέσιο της Ζάουμπερ πήρε, για πρώτη φορά στην Ιστορία της ομάδας, την πρωτοπορία σε γκραν πρι. Και οι δύο οδηγοί «κόπηκαν» για το 2004. Η ομάδα κατακτά την έκτη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών.
2004: Η σημαντική επένδυση της ομάδας στην αεροδυναμική φυσούνα αποδίδει καρπούς, με μία εντυπωσιακά σταθερή χρονιά. Η Ζάουμπερ συγκεντρώνει βαθμούς σε 12 αγώνες και κατακτά την έκτη θέση στη βαθμολογία των κατασκευαστών. Υπογράφει τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή, Ζακ Βιλνέβ, για το 2005.
2005: Τον Ιούνιο ο Πέτερ Ζάουμπερ ανακοινώνει ότι θα αποχωρήσει από τη θέση του γενικού διευθυντή της ομάδας, μετά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για την εξαγορά της Ζάουμπερ από την BMW για το 2006.
2006: Αντιμετωπίζει στην αρχή της χρονιάς προβλήματα αξιοπιστίας, ωστόσο στη συνέχεια τα ξεπερνάει και κατακτά την πέμπτη θέση στη βαθμολογία των κατασκευαστών, στην πρώτη χρονιά της υπό τον «έλεγχο» της BMW. Λύνει τη συνεργασία της με τον Ζακ Βιλνέβ στα μέσα της χρονιάς, αλλά ο αντικαταστάτης του, Ρόμπερτ Κούμπιτσα, ανεβαίνει στο βάθρο στην Ιταλία και ο «ομόσταυλός» του, Νικ Χάιντφελντ, στην Ουγγαρία.
2007: Η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος μετά τις Φεράρι και ΜακΛάρεν, καθώς συγκεντρώνει βαθμούς και στους 17 αγώνες της χρονιάς, συμπεριλαμβανομένων δύο ανόδων στο βάθρο. Ο Χάιντφελντ είναι ο κυρίαρχος οδηγός της BMW-Ζάουμπερ, αλλά, παρά το τρομακτικό ατύχημα που είχε στον Καναδά, και ο Κούμπιτσα πραγματοποιεί πολύ καλές εμφανίσεις.
2008: Η ριζοσπαστική F1.08 αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματική και δίνει την ευκαιρία στον Ρόμπερτ Κούμπιτσα να σημειώσει στον Καναδά την πρώτη νίκη στην ιστορία της ομάδας, η οποία μετατρέπεται σε διεκδικήτρια του τίτλου. Οι οδηγοί της ανεβαίνουν στο βάθρο σε ακόμη εννέα αγώνες και η BMW κατακτά την τρίτη θέση στους κατασκευαστές με 135 βαθμούς.
2009: Αργεί να προσαρμοστεί στους νέους κανονισμούς και η άνοδος στο βάθρο των νικητών σε Μαλαισία και Βραζιλία είναι τα καλύτερα αποτελέσματα σε μία δύσκολη χρονιά, κατά την οποία η ομάδα πέφτει στην έκτη θέση της κατάταξης. Η BMW ανακοινώνει την αποχώρησή της από τη Φόρμουλα Ένα στο τέλος της σεζόν και τον Νοέμβριο πουλάει την ομάδα στον ιδρυτή της, Πέτερ Ζάουμπερ.
VIRGIN RACING
«Βάση» : Σέφιλντ/Μπίστερ, Βρετανία
Διαδικτυακή διεύθυνση : www.virginracing.com
Γενικός διευθυντής : Τζον Μπουθ
Τεχνικός διευθυντής : Νικ Γουίρθ
Οδηγοί : Τίμο Γκλοκ, Λούκας ντι Γκράσι
Οδηγοί δοκιμών : Λουίζ Ράζια, Αντι Σούσεκ
Σασί : VR-01
Μηχανή : Cosworth CA2010
Ελαστικά : Bridgestone Potenza
«Ντεμπούτο» : 2010
Παγκόσμια πρωταθλήματα : -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: -
Pole positions : -
Ταχύτεροι γύροι : -
2010: Ύστερα από την τεράστια επιτυχία σε αγώνες μικρότερων πρωταθλημάτων Φόρμουλα, η «Manor Motorsport» ανεβαίνει επίπεδο για να λάβει μέρος στη Φόρμουλα Ένα με την ονομασία «Virgin Racing» και ένα μονοθέσιο σχεδιασμένο και δοκιμασμένο σε ψηφιακό επίπεδο, με τη χρήση διαδικασιών που αναπτύχθηκαν από την εταιρεία του τεχνικού διευθυντή, Νικ Γουίρθ, την «Wirth Research Limited».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου