ΠΑΟ του 3,5%

Η επιλογή του Νίκου Κωνσταντόπουλου για την προεδρία του Παναθηναϊκού θα μπορούσε να ειδωθεί ως μια δημόσια τοποθέτηση της οικογένειας Βαρδινογιάννη υπέρ ενός άλλου ποδοσφαιρικού...







γίγνεσθαι. Με τη μετάβαση από τον αψύ πλοιοκτήτη Νικόλα Πατέρα στον μειλίχιο νομικό Νίκο Κωνσταντόπουλο δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερος συμβολισμός στον δρόμο για ένα πιο πολιτισμένο ποδόσφαιρο. Και όμως αυτήν την επιλογή ελάχιστοι την είδαν υπό αυτό το πρίσμα. Και ο λόγος αυτήν την φορά δεν είναι ο αρνητισμός των ανθρώπων. Είναι τα αρνητικά της ίδιας της επιλογής.

Ακόμη και αν ξεπεράσει κανείς την εύκολη και ανεκδοτολογικού ύφους χλεύη για τον νέο πρόεδρο - από το «ΠΑΟ, Ευρώπη, Συνασπισμός», στο ΠΑ.ΡΙΖ.Α («Παναθηναϊκός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς») κ.ο.κ. -, ακόμη και αν δεχτεί κάποιος ότι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος είναι ένας πολιτικός ο οποίος κινήθηκε ως έναν βαθμό επιτυχημένα και σαφέστατα με ήθος μεταξύ πολιτικών δυνάμεων και εντάσεων επί δεκαετίες, και επομένως θα μπορεί να ανταπεξέλθει και στις απαιτήσεις της προεδρίας μιας ΠΑΕ σαν τον Παναθηναϊκού, ακόμη και αν αποδεχτούμε ότι ο ρόλος του θα είναι κατ' αρχήν συμβολικός και ότι θα πλαισιώνεται από μια ομάδα εκτελεστικών στελεχών που θα σηκώνουν το βάρος του day to day διοικητικού έργου, δεν είναι καθόλου εύκολο να αγνοήσει κάποιος ποιοτικά χαρακτηριστικά του Νίκου Κωνσταντόπουλου που υπονομεύουν εξ αρχής τη θέση και την επιλογή του.

Πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν να κάνουν με την πολιτική του καριέρα. Υπάρχει ας πούμε το τουλάχιστον παράδοξο της εικόνας ενός πολιτικού ηγέτη που έκανε επί χρόνια σημαία του τον αγώνα κατά της διαπλοκής και που τώρα δεν έχει πρόβλημα να γίνει υπάλληλος μιας από τις πέντε πιο δυνατές επιχειρηματικές φαμίλιες της χώρας. Αλλά ακόμη και αν αυτό το ξεχάσουμε επειδή ζούμε σε έναν κόσμο κυνικό, υπάρχει το πρόβλημα της απήχησης και της επαφής με ένα πολύ ευρύτερο και διαφορετικό ποιοτικά κοινό από αυτό στο οποίο είχε συνηθίσει να απευθύνεται.

Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος πορεύτηκε με έναν (πολιτικό) λόγο που είχε απήχηση σε συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα και διοίκησε έναν (πολιτικό) μηχανισμό που ενδιέφερε όχι περισσότερο από το 4% του εκλογικού σώματος. Τώρα καλείται να διοικήσει έναν άλλον μηχανισμό που ενδιαφέρει περί το 30% - αν όχι περισσότερο - της Ελλάδας. Και να έχει έναν λόγο που θα είναι κατανοητός και θα έχει απήχηση σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Μπορεί να το καταφέρει αυτό ένας άνθρωπος 68 ετών, ακόμη και της ευφυίας του Νίκου Κωνσταντόπουλου; Αμφιβάλλω.

Πόσο πιθανό, ας πούμε, είναι να μπορέσει ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο κατήγορος του Ειδικού Δικαστηρίου Νίκος Κωνσταντόπουλος, να μπει σε διάλογο με τις ορδές των οργανωμένων οπαδών; Να συζητήσει με ανθρώπους που έκαναν τα αίσχη στο ΟΑΚΑ στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό; Να αντιληφθεί έστω τη ροπή του χούλιγκαν να προβαίνει σε ενέργειες αδικοπραξίας;

Αλλά ακόμη και αν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος αποδειχτεί τόσο ακέραιος που καταφέρει με σιδηρά πυγμή να θέσει τέρμα στον χουλιγκανισμό - έστω μεταξύ των οπαδών του ΠΑΟ, ας είναι και αυτό μια καλή αρχή προς ένα γενικότερο ξεκαθάρισμα - θα μπορέσει να υπάρξει και να δημιουργήσει (διότι αυτό είναι το ζητούμενο υποτίθεται) ανάμεσα στα άλλα παραγοντικά θηρία του ελληνικού ποδοσφαίρου;

Οσο και να τον προστατεύσει ο Τζίγκερ, κάποια στιγμή ο Κωνσταντόπουλος θα κληθεί να συμφάγει ή - δεν θέλω να τον τρομάξω, αλλά έτσι είναι - και να μιλήσει με προέδρους ή ιδιοκτήτες άλλων ΠΑΕ που είναι γνωστά μπουμπούκια. Ακόμη και αν προσωπικά το αντέξει, τι αποτέλεσμα θα έχει; Κανένα.
(sportgr)