Το κάλεσμα της συμμετοχής στην πρόκληση ενός ράλι, όπως αυτό του Ντακάρ, αντηχούσε στ' αυτιά του Βασίλη Ορφανού από μικρό παιδί. Τότε, που οι φωτογραφίες των πρώτων νικητών του δυσκολότερου ράλι στον κόσμο κοσμούσαν τους τοίχους του παιδικού δωματίου του...Με τη βοήθεια του Θεού, όπως λέει, αλλά- κυρίως- με τη σιδηρά θέλησή του, μεγαλώνοντας, το όνειρο έγινε πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα, στην οποία είχε την τύχη να γευτεί και το "νέκταρ" της επιτυχίας, αφού ως τέτοια θεωρείται το να παίρνει μέρος κάποιος στο Ράλι Ντακάρ, που διαρκεί περίπου 20 ημέρες, κατά τις οποίες, ο αναβάτης καλείται να διανύσει 10.000 χλμ, κάτω από αντίξοες συνθήκες. Πόσο μάλλον, όταν τερματίζει σε πολύ καλή θέση.
Από το 2003, που έμελλε να είναι και η πρώτη του επαφή με το ράλι, μέχρι και σήμερα, ο Έλληνας πρωταθλητής γράφει τη δική του ιστορία στο ελληνικό πάνθεον, όντας, μάλιστα, ο πρώτος Έλληνας με συμμετοχή στον συγκεκριμένο αγώνα.
Ο Βασίλης Ορφανός περιμένει σύντομα να κάνει την υπέρβαση, θέλοντας, αυτή τη φορά, να πάρει μια θέση στην πρώτη τριάδα. Στο πλαίσιο αυτό, δεν έχει σταματήσει να προετοιμάζεται, προκειμένου να διατηρείται σε άριστη φόρμα. Μάλιστα, έχει ένα ακόμη πλεονέκτημα: η τεχνογνωσία που διαθέτει (είναι μηχανολόγος μηχανικός) είναι αυτή που τον κάνει να ψάχνει καθημερινά τρόπους βελτίωσης της μηχανής του, προκειμένου να ξεφύγει από τα εργοστασιακά πρότυπα.
Η μοτοσικλέτα του, αν και φαίνεται εργοστασιακή, εντούτοις διαφέρει πολύ, σε όλους τους τομείς, από τις κοινές που κάνουν την εμφάνισή τους στους δρόμους της Ελλάδας και της Ευρώπης: από τα ειδικά ελαστικά, για να αντέχουν στις αντίξοες συνθήκες, μέχρι και τα ειδικά αμορτισέρ, για σκληρή χρήση, και από τη δεξαμενή καυσίμου που φθάνει τα 50 λίτρα για να μην «κρεμάσει» τον αναβάτη της κατά τη διάρκεια της ειδικής διαδρομής, μέχρι και τους ειδικούς αποθηκευτικούς χώρους κάτω από τη μηχανή για τα εργαλεία και το πόσιμο νερό.
Το Ράλι Ντακάρ του 2003 ήταν το πρώτο για τον Βασίλη Ορφανό και, μάλιστα, κατόρθωσε να αναδειχθεί νικητής στην κατηγορία του. Αυτό, τότε, ήταν κάτι ασύλληπτο για τα ελληνικά δεδομένα. Το 2004, η προσπάθειά του είχε άδοξο τέλος, όταν το όνειρο "βούλιαξε" σε μια λακκούβα, κάπου μεταξύ Μπουρκίνα- Φάσο και Μαλί. Η πτώση που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα έναν σπασμένο ώμο...
Το γεγονός ότι, το 2005 ο Ορφανός έγινε ο πρώτος Έλληνας που έφτασε ποτέ στη Lac Rouge του Ντακάρ είναι ένας ακόμη άθλος. Το 2009, ο Ορφανός δεν βρήκε την απαιτούμενη υποστήριξη ώστε να τρέξει, όπως θα ήθελε, στο πρώτο μη αφρικανικό Ντακάρ. «Είναι το δυσκολότερο ράλι που υπάρχει στον κόσμο. Είναι αγώνας που χρειάζεται μεγάλο πάθος για να πεις ότι θα ασχοληθείς. Είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι του αθλητισμού», αναφέρει ο Έλληνας πρωταθλητής.
Και συνεχίζει: «Αυτό το ράλι είναι ό,τι για έναν ορειβάτη που επιθυμεί να ανέβει στα Ιμαλάια. Από μικρός είχα αυτό το όραμα και το πραγματοποίησα με τον καλύτερο τρόπο. Πήρα μέρος σε ελληνικούς αγώνες. Τα πήγα καλά και τούς κέρδισα. Ανέβηκα επίπεδο και μετά κατάφερα να κερδίσω το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Δούλεψα σκληρά, έχοντας Γάλλο προπονητή κι όλα έδειξαν ότι απέδωσαν με τον καλύτερο τρόπο. Σύντομα, κατάφερα να φέρω στην Ελλάδα μεγάλη διάκριση. Μετά, η συμμετοχή μου ήταν απλά θέμα χρόνου».
Καλέσαμε τον Έλληνα πρωταθλητή να απαντήσει σε ορισμένες ερωτήσεις μας κι αυτός δέχθηκε με χαρά:
ΕΡ: Οι διοργανωτές του Ράλι Ντακάρ μείωσαν τις απλές διαδρομές. Αυτό αλλοιώνει τη δυσκολία του αγώνα;
«Έχουμε λιγότερες ημέρες, περισσότερα χιλιόμετρα στις ειδικές διαδρομές. Το κόστος είναι πολύ μεγάλο και οι διοργανωτές μπήκαν στη σκέψη να κάνουν μικρές περικοπές. Οι απλές έγιναν μικρότερες και οι ειδικές μεγαλύτερες. Έτσι, θεωρώ ότι η αίγλη του αγώνα παραμένει η ίδια. Έχω κάνει ειδική διαδρομή 1055 χιλιομέτρων. Και αυτό έγινε οδηγώντας ασταμάτητα 22,5 ώρες μέσα σε μία μέρα. Αυτό και μόνο ως μέγεθος είναι μεγάλο».
ΕΡ: Ποιό είναι το δυσκολότερο μέρος του Ράλι Ντακάρ;
«Έχεις να αντιμετωπίσεις ακραίες καταστάσεις καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα. Η έρημος είναι μαγική και σου προσφέρει μεγάλες εμπειρίες. Παράλληλα, είναι επικίνδυνη και δύσκολη. Επίσης, το πιο δύσκολο μέρος της Σαχάρας είναι η Μαυριτανία, ενώ πολύ δύσκολη είναι και η διαδρομή που είχαμε να διανύσουμε ηφαιστειακά πετρώματα. Αυτό, πάντως, που μού έχει μείνει στο μυαλό μου είναι ότι, την ημέρα, η θερμοκρασία 'αγγίζει' ακόμη και τους 45 βαθμούς Κελσίου, ενώ το βράδυ κάνει πολύ κρύο και πρέπει να είσαι κατάλληλα ντυμένος».
ΕΡ: Όταν εσύ ξεκουράζεσαι το βράδυ, υπάρχει ένα ολόκληρο τιμ τεχνικών που δουλεύει στη μηχανή σου…
«Ακριβώς. Μόνο έτσι μπορεί να ανταποκριθεί κάποιος στις προκλήσεις του ράλι. Κάθε βράδυ, οι τεχνικοί αλλάζουν ελαστικά, πολύ συχνά αμορτισέρ και γίνονται ρυθμίσεις ή ακόμη και αλλαγή κινητήρα. Αυτές είναι οι συνηθισμένες εργασίες που γίνονται. Σ' αυτό το ράλι, σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να πάθεις τίποτε. Θα πρέπει να το προνοήσεις και να προλαμβάνεις. Όπως και με τον ίδιο μας τον εαυτό που θα πρέπει να πίνεις νερό πριν ζητήσεις. Γιατί, αν ζητήσεις, τότε θα έχεις πάθει αφυδάτωση».
ΕΡ: Πώς μπορείς να ανταποκριθείς στο κάλεσμα των δύσκολων υποχρεώσεων του ράλι όλες τις ημέρες χωρίς να πάθεις κάτι σωματικά;
«Είναι ένα σημείο που χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή. Η καταπόνηση του σώματος, όλες τις ημέρες, είναι μεγάλη και χρειάζεται ο οδηγός μιας μοτοσικλέτας να έχει πολύ μεγάλη υπομονή για να τα καταφέρει. Κατ' αρχάς χρειάζεται ένα πολύ καλό πρωινό και να έχεις άφθονα νερά μαζί σου. Φυσικά, πριν από το ράλι θα πρέπει αν μπορείς να πάρεις κάποια κιλά για να τα χάσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα. Επίσης, μετά το τέλος της κάθε ημέρας κάνω περίπου μισή ώρα διατάσεις για να ξεκουραστεί το σώμα, ενώ δεν θα παραλείψω να επισημάνω ότι μεγάλο διάστημα πριν κάνω κάποια βάρη για γενικότερη ενδυνάμωση. Προσωπικό γιατρό δεν έχω και αρκούμαι μόνο στους γιατρούς της διοργάνωσης. Όμως, μέχρι στιγμής δεν τούς χρειάστηκα σε μεγάλο βαθμό και εύχομαι να μην τούς χρειαστώ και όποτε ακόμη λάβω μέρος σε άλλη διοργάνωση. Ένας αναβάτης πρέπει να έχει ενεργειακά αποθέματα για να μπορέσει να ανταποκριθεί με τον καλύτερο τρόπο. Κατά τη διάρκεια του ράλι, τις 20 ημέρες, προσωπικά χάνω περίπου 10 κιλά. Είναι μια εξουθενωτική διαδικασία και επίπονος αγώνας».
ΕΡ: Πώς σχολιάζεις τις βασικές αλλαγές που έχουν γίνει στο ράλι;
«Το Ντακάρ έχει εξελιχθεί αρκετά. Έχουν μικρύνει οι αποστάσεις του ανεφοδιασμού: από 350 χιλιόμετρα που ήταν όταν ξεκίνησα εγώ έχει πέσει στα 250. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί πραγματικά επιφέρει στους αναβάτες, που βρίσκονται σ' αυτά τα εδάφη, μεγαλύτερη ασφάλεια. Έχουν αλλάξει πλέον τα σύστημα ασφαλείας όσον αφορά τους αναβάτες με speed control, με ταχύτητες μέσα στα χωριά με limit τα 50 χιλιόμετρα κ.ά. Επίσης, έχει αλλάξει το σύστημα προειδοποίησης, αν σε πλησιάζει άλλο αυτοκίνητο ή άλλη μοτοσικλέτα ή αν εσύ πλησιάζεις άλλο αυτοκίνητο ή άλλη μοτοσικλέτα, έχει τροποποιηθεί το σύστημα αυτό προς το καλύτερο.
Έχει, επίσης, γίνει τροποποίηση στο GPS που έχουμε πάνω στη μοτοσικλέτα, το οποίο δίνει συνέχεια στίγμα του πού είμαστε κι έτσι, αυτόματα, μπορεί οποιοσδήποτε, να μπει και να δει πού βρίσκεται ανά πάσα στιγμή, κάθε μέρα, αν πέρασε το control κλπ. Το συγκεκριμένο GPS είναι ένα σύστημα ασφαλείας, που προειδοποιεί τους διοργανωτές για το πού είναι οι αναβάτες, αν έχουν σταματήσει, το πραγματικό τους στίγμα στον χάρτη. Αν δουν ότι σταματήσεις κάπου, χωρίς να είναι ανεφοδιασμός ή δεν περάσεις από το control, τότε, ύστερα πό κάποιο χρονικό διάστημα, ενεργοποιούνται και μεταβαίνουν στο σημείο αυτό».
ΕΡ: Πόσο στοιχίζει η συμμετοχή στο Ράλι Ντακάρ;
«Πολλά χρήματα. Κατ' αρχάς, η μηχανή που αγωνίζομαι στοιχίζει, με όλες τις μετατροπές, περίπου 30.000 ευρώ. Βάλε τώρα όλα τα αναλώσιμα που χρησιμοποιώ κατά τη διάρκεια του αγώνα. Είναι πολλά τα λεφτά. Συνολικά, στοιχίζει πάνω από τα 70.000 ευρώ. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχει και μία προετοιμασία που διαρκεί 8 μήνες. Βάλε μοτοσικλέτες, βενζίνες, διατροφή, λάστιχα, γιατρό, γυμναστή και διαιτολόγο».
ΕΡ: Τι προτιμάς ως χώρο διεξαγωγής του αγώνα. Αφρική ή Λατινική Αμερική;
«Και οι δύο περιπτώσεις έχουν να κάνουν με έρημο, τέρμα γκάζι. Το Ντακάρ είναι πολύ εγκεφαλικό. Είναι πάρα πολλές μέρες, πάρα πολλά χιλιόμετρα και αν δεν οδηγήσεις εγκεφαλικά, εκεί έρχεται ο θάνατος. Είναι καθαρά αγώνας του μυαλού, γιατί, θα χρησιμοποιήσω κάτι που είχε πει ο μαραθωνοδρόμος Κούρος: όταν τρέχει το ανθρώπινο κορμί, αντέχει 40 χιλιόμετρα να γίνουν 60; Να γίνουν 70; Μετά ... το κορμί, υπακούει στις εντολές του μυαλού. Το κορμί σαν κορμί έχει τελειώσει. Μετά είναι η ψυχή και το μυαλό που σε πάνε παρακάτω. Ακριβώς έτσι είναι και το Ντακάρ, είναι καθαρά εγκεφαλικός αγώνας».
ΕΡ: Υπήρχαν φορές που φοβήθηκες, όχι πως δεν θα τερματίσεις, αλλά ότι θα πάθεις κάτι κακό;
«Αρκετές φορές. Όμως, εκεί ο άνθρωπος βγάζει πολύ μεγάλη δύναμη. Πρέπει να δουλέψει το μυαλό για να μπορέσεις να βγεις από τη δύσκολη στιγμή... Υπάρχει όμως μια στιγμή, που είδα τον θάνατο με τα μάτια μου. Όταν βρισκόμουν σε ένα μέρος, κάπου στην έρημο, που κανείς δεν γνώριζε και βρέθηκα στη μέση ενός κρατήρα, περίπου 20 μέτρων, όπου δεν μπορούσα να ανέβω πρώτον γιατί η μηχανή ήταν μέσα στην άμμο και δεύτερον γιατί δεν είχα φόρα για να ανέβω. Φοβήθηκα, γιατί είχα μάθει ότι εκείνες τις ημέρες δεν δούλευε ο δορυφόρος και έτσι, όποιος χάνονταν δεν μπορούσε να τον βρουν με ευκολία οι άνθρωποι της διοργάνωσης, με αποτέλεσμα ο ίδιος να έχει αυξημένες πιθανότητες να χάσει τη ζωή του από αφυδάτωση ή αν χτυπήσει από αιμορραγία ή από άλλο ιατρικό θέμα. Εκεί, πρέπει να έχεις καθαρό μυαλό και να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι. Αυτό έκανα κι εγώ κι εφαρμόζοντας μια ειδική τεχνική "ξέθαψα" τη μηχανή και κατάφερα να βγω».
ΕΡ: Το Ντακάρ σου έχει αλλάξει τον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης της ζωής;
«Γυρνώντας κάθε φορά από το Ντακάρ είσαι πιο απλός. Συνειδητοποιείς ακόμα ότι τα πράγματα που μπορούν να σε κάνουν ευτυχισμένο είναι πολύ λίγα, ανθρώπινα. Εδώ, έχουμε χάσει το παιχνίδι, γιατί έχουμε γίνει υπερκαταναλωτικοί, έχει χαθεί το μέτρο κι ενώ ήρθαμε τόσο κοντά στις μεγαλουπόλεις, είμαστε τελικά τόσο μακριά ο ένας με τον άλλο. Η ζωή είναι πολύ απλή και όποιος το καταλάβει, έχει κερδίσει».
ΕΡ: Θα πάρεις μέρος σε άλλο Ντακάρ; Αν όχι θα βοηθήσεις κάποιον άλλον Έλληνα οδηγό να κάνει και αυτός το όνειρό του πραγματικότητα;
«Σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να πάω για να πάω. Θα πάω για να κερδίσω και να διακριθώ. Μετά την απόφαση των διοργανωτών να μην χρησιμοποιούνται μοτοσικλέτες άνω των 450 κ.εκ τα πράγματα είναι υπέρ μου. Μένει να βρω χορηγούς, τη θέληση και τον προγραμματισμό και ξεκινώ. Εγώ, πάντως, δεν σταμάτησα την προπόνησή μου και είμαι απόλυτα έτοιμος για να αποδεχτώ τη νέα πρόκληση. Σαφώς κι εμείς, που έχουμε πάει στο ράλι, θα θέλαμε να δούμε και άλλους Έλληνες. Αν ο οδηγός έχει θέληση, πειθαρχία και καθαρή σκέψη, θεωρώ ότι μπορεί να τα καταφέρει. Και εγώ θα είμαι δίπλα του για να του πω ό,τι χρειάζεται για να είναι προετοιμασμένος και ενημερωμένος γι' αυτό που θα κάνει»._
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου