Οι Ιταλοί είχαν πολλά να προσφέρουν σε εκείνο το Π.Κ το οποίο κατέκτησαν, παρότι σε εκείνη την επιτυχία τους υπήρχαν σκιές για ομαδικό ντόπινγκ, που «ξεφύτρωσαν» μετά το κρούσμα του Μπρούνο Κόντι που ένα μήνα μετά...VIDEO
το Μουντιάλ βρέθηκε θετικός σε χρήση κανθαριδίνης.
Ωστόσο, όταν έφτασε η ώρα του τελικού, οι περισσότεροι είχαν πειστεί για την ανωτερότητα της. Ο παθιασμένος πανηγυρισμός του Μάρκο Ταρντέλι στο δεύτερο γκολ των «ατζούρι» εναντίον των Δυτικογερμανών αποτέλεσε και αποτελεί το πιο αξιόπιστο πειστήριο για τα συναισθήματα που μπορεί να απελευθερώσει ένα απλό παιχνίδι με 22 παίκτες και μια μπάλα.
«Μόλις σκόραρα, όλη μου η ζωή πέρασε από μπροστά μου, όπως συμβαίνει όταν νοιώθεις πως πεθαίνεις», εξήγησε πρόσφατα ο ένας εκ των πολλών ηρώων που είχε η Ιταλία σε εκείνη την διοργάνωση.
Αντίσταση στον νόμο της βαρύτητας
Όμως το τουρνουά δεν «ανήκει» ούτε στον Ταρντέλι, ούτε στον Έντσο Μπεαρζότ ούτε στον Ντίνο Τζοφ που σε ηλικία 40 ετών έγινε ο γηραιότερος (και μάλιστα ως αρχηγός) παίκτης που κατακτά ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Όλη την δόξα κλέβει ένας 26χρονος επιθετικός, που για πολλούς η καριέρα του υποτίθεται πως είχε πάρει την κατηφόρα και υπήρχαν αδιάσειστα στοιχεία για αυτό.
Λίγους μήνες πριν το EURO 1980, ο Πάολο Ρόσι βρέθηκε μπλεγμένος στο ιταλικό σκάνδαλο «Totonero», με την κατηγορία της ενεργής συμμετοχής του σε προσυμφωνημένους αγώνες του ιταλικού πρωταθλήματος. Τότε αγωνιζόταν στην Περούτζια και τα όσα αργότερα αποδείχτηκαν για ένα παιχνίδι με την Αβελίνο που έληξε με 2-2 στις 30 Δεκεμβρίου του 1978, ήταν καταδικαστικά για εκείνον.
Ο Πάολο Ρόσι τιμωρήθηκε με τριετή αποκλεισμό από τα γήπεδα, σε ένα σημείο που θα έπρεπε να είναι έτοιμος για το (ακόμα πιο) μεγάλο βήμα. Ήταν ήδη μέλος της Εθνικής Ιταλίας του 1978 και παρότι η «σκουάντρα ατζούρα» έφτασε μόνο ως τον μικρό τελικό, εκείνος είχε κάνει το τέλειο ξεκίνημα σε Μουντιάλ, καθώς με τρία γκολ και τέσσερις ασίστ, είχε καταφέρει να επισκιάσει τον πολύ πιο έμπειρο Ρομπέρτο Μπέτεγκα της Γιουβέντους.
H πίστη του Μπεαρζότ
Ένα λαμπρό μέλλον στο ιταλικό και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο εμφανιζόταν μπροστά του, μέχρι τα συμβάντα του 1980. Ήταν άλλωστε ο πιο διάσημος παίκτης (μαζί με τον Ρίκι Αλμπερτόζι, τον τερματοφύλακα της Εθνικής του 1970) που βρισκόταν στην δίνη του κυκλώνα.
Ο Ρόσι κατάφερε να μειώσει την ποινή του από τρία σε δύο χρόνια, προς ανακούφιση του Έντσο Μπεαρζότ που δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει πάνω του. Όμως ο Τύπος δεν προέβλεπε πως ήταν σε θέση να βοηθήσει την Εθνική, ιδίως μετά τα όσα είχαν προηγηθεί και την μακρά αποχή του από τα γήπεδα.
Δεν ήταν η πρώτη και πιθανότατα ούτε η τελευταία φορά που το ένστικτο των εφημερίδων και των οπαδών, διαψεύστηκε με πανηγυρικό τρόπο. Η κριτική στον Μπεαρζότ για την επιμονή του στον Ρόσι εντάθηκε μετά τα τρία πρώτα παιχνίδια του ομίλου, στα οποία ο μετέπειτα άσος της Γιουβέντους δεν σκόραρε, παρότι αγωνίστηκε βασικός σε κάθε ένα από αυτά.
Χωρίς να τους περιμένει κανείς
Είτε ήταν εκείνος το πρόβλημα είτε όχι, η Ιταλία παρουσίαζε δυστοκία μπροστά, με τον Φραντσέσκο Γκρατσιάνι να πετυχαίνει το μοναδικό τέρμα της στο ματς με το Καμερούν, κρατώντας την μέσα στο παιχνίδι, αν και κανείς δεν της έδινε μεγάλη τύχη.
Στην πρεμιέρα της δεύτερης φάσης των ομίλων, ο Ρόσι συντηρεί την κουβέντα μένοντας ξανά «άσφαιρος» όμως η Ιταλία έχει μόλις νικήσει την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή με 2-1 και δεν υπάρχει χώρος για δάκρυα. Στο επόμενο ματς με την Βραζιλία, παίζεται η πρόκριση για τα ημιτελικά και η «σελεσάο» προκρίνεται και με ισοπαλία, αφού έχει νικήσει με καλύτερο σκορ (3-1) την παρέα του Μαραντόνα.
Το χατ τρικ με Βραζιλία
Κανείς δεν δίνει σοβαρή τύχη στην «σκουάντρα ατζούρα» και η συγκυρία είναι ιδανική για τον 26χρονο Ρόσι ώστε να κερδίσει ένα στοίχημα που φαινόταν εξαρχής χαμένο. Στις 5 Ιουλίου του 1982 και στο «Εστάντι ντε Σαρία» της Βαρκελώνης, το «πουλέν» του Μπεαρζότ, αρχίζει να ξεπληρώνει. Στο 5’ σκόραρε με κεφαλιά από σέντρα του Καμπρίνι και αυτό αποδείχθηκε μόνο η αρχή αφού ακολούθησαν ακόμα δύο γκολ που «σόκαραν» το φαβορί του αγώνα και το τουρνουά.
Η Βραζιλία βρήκε απαντήσεις με Σόκρατες και Φαλκάο στα δύο πρώτα γκολ του Ρόσι, δεν μπόρεσε όμως να κάνει τίποτα μετά το τρίτο, στο 74’, με το οποίο διαμορφώθηκε το τελικό 3-2 που έστελνε την Ιταλία στα ημιτελικά.
Ο Ιταλός συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, πετυχαίνοντας τέρματα που δεν έμοιαζαν δύσκολα ή θεαματικά, είχαν όμως την «σφραγίδα» ενός γεννημένου γκολτζή που πιθανότατα έλειπε από την «σελεσάο» για να πάρει… περπατώντας το τρόπαιο. Αυτό κατέληξε στα χέρια των «ατζούρι», αφού ο Ρόσι δεν είχε σκοπό να σταματήσει.
Non stop μέχρι τέλους
Δύο δικά του γκολ έστειλαν την ομάδα του στον τελικό με την Δυτική Γερμανία, εκεί όπου με το 6ο του γκολ στην διοργάνωση έμπαινε στην κορυφή της σχετικής λίστας και έδινε το προβάδισμα στους «ατζούρι». Ταρντέλι και Αλτομπέλι το ενίσχυσαν, ο Μπράιτνερ πέτυχε μόνο το γκολ της τιμής στο 83’ και οι Ιταλοί ανέβηκαν στον παγκόσμιο θρόνο για τρίτη φορά στην ιστορία τους.
Το ίδιο καλοκαίρι, ο Ρόσι πήρε μεταγραφή στην Γιουβέντους που αποκτούσε την ίδια στιγμή τους Πλατινί και Μπόνιεκ και δημιουργούσε ένα μαγικό τρίγωνο στην επίθεση που άφησε εποχή…
(sportdog)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου