Ιστορίες αθλητών που ένας και μόνο αγώνας θα στιγμάτιζε ολόκληρη την καριέρα τους, στην πάροδο των χρόνων υπάρχουν πολλές. Στην περίπτωση του Μοασίρ Μπαρμπόσα, του βασικού τερματοφύλακα της Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1950, ο τελικός με την Ουρουγουάη, έμελλε να τον καταδιώκει σε όλη του την ζωή...VIDEO
Μιλώντας μέσα σε αυστηρά αθλητικά πλαίσια, λίγοι θα μπορούσαν να αρνηθούν πως ο Μπαρμπόσα ανήκει στο πάνθεον των κορυφαίων τερματοφυλάκων που έβγαλε ποτέ η πατρίδα του Γκαρίντσα, του Πελέ και του Ρονάλντο. Αγωνίστηκε από το 1940 ως το 1962 και μέσα σε αυτά τα χρόνια κατάφερε να πάρει πρωταθλήματα και να κατακτήσει την κορυφή της Λατινικής Αμερικής, το 1948 με την Βάσκο ντα Γκάμα σε συλλογικό επίπεδο και το 1949 με την «σελεσάο» σε διεθνές επίπεδο.
Συνήθιζε να αγωνίζεται δίχως να φοράει γάντια, κάτι που δεν είχε αντίκτυπο στην απόδοση του, βάσει της οποίας οι συμπατριώτες του τον κατατάσσουν στους κορυφαίους γκολκίπερ εκείνης της εποχής, μαζί με τον Ζιλμάρ που μετείχε στις ομάδες του 1958 και του 1962 που θριάμβευσαν σε Μουντιάλ. Αλλά…
Το λάθος βήμα
Το όνομα του αποτέλεσε την απλοϊκή εξήγηση του «Μαρακανάτσο», της οδυνηρής ήττας, δηλαδή, της Βραζιλίας σε εκείνο τον τελικό του 1950 με την Ουρουγουάη. Κατηγορήθηκε κυρίως για το δεύτερο γκολ της «σελέστε».
Η φάση ήταν παρόμοια με αυτήν της ισοφάρισης αλλά εκείνη την φορά ο Αλσίδες Γκίτζια την πιο κρίσιμη στιγμή διάλεξε να κάνει κάτι διαφορετικό: Αντί να σεντράρει προς το κέντρο της περιοχής, όπως περίμενε ο Μπαρμπόσα, εκτέλεσε απευθείας την στιγμή που ο Βραζιλιάνος τερματοφύλακας είχε κάνει το βήμα προς τα μπρος περιμένοντας πως θα συμβεί ότι και στο γκολ του Σκιαφίνο.
Αποτέλεσμα, ήταν να δεχτεί ένα καταδικαστικό γκολ από την κλειστή του γωνία και η ταμπέλα του «κορυφαίου γκολκίπερ του κόσμου» έπαψε να του είναι χρήσιμη μετά από αυτό. Πλέον, για τους συμπατριώτες του, ήταν ο καταραμένος τερματοφύλακας!
«Εθνική προδοσία»
Για εκείνη την φάση, που έμελλε να τον κυνηγά για χρόνια, γυρίστηκαν ακόμα και ταινίες μικρού μήκους και γράφτηκαν βιβλία. Συνέχισε να αγωνίζεται (σε αντίθεση με πολλούς άλλους που δεν βρήκαν το κουράγιο) και μετά από τον τελικό του 1950, η αντιμετώπιση που είχε άρμοζε μόνο σε έναν εθνικό προδότη και υπήρξαν μαρτυρίες πως έγινε θύμα ρατσιστικών συμπεριφορών, μιας και ήταν «έγχρωμος».
Το 1962, ο Μπαρμπόσα έβαλε τέλος στην καριέρα του και ένα χρόνο μετά η διοίκηση του «Μαρακανά» του έκανε ένα δώρο που θα έφερνε ξανά στην επιφάνεια εκείνη την ιστορία, αν μέχρι τότε κάποιος την είχε ξεχάσει: Τα παλιά δοκάρια του γηπέδου, εκείνα τα οποία υπερασπίστηκε… ανεπιτυχώς το 1950. Ο Μπαρμπόσα αντέδρασε, τροφοδοτώντας με αυτά το μπάρμπεκιου του σπιτιού του…
Σε απομόνωση...
Όπως οτιδήποτε άλλο είχε σχέση με εκείνη την εφιαλτική ήττα, στο πρόσωπο του (κοινά αποδεκτού ως) υπαίτιου αναπτύχθηκε και ένα είδος δεισιδαιμονίας. Απλούστερα, θεωρήθηκε ως «γκαντέμης» από τους συμπατριώτες του.
Το 1993 του απαγορεύτηκε να σχολιάσει την τηλεοπτική μετάδοση ενός αγώνα της «σελεσάο» παρότι είχαν περάσει 43 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το ματς.
Ένα χρόνο μετά δήλωνε σε συνέντευξη του: «Η μέγιστη καταδίκη σε αυτήν την χώρα είναι 30 χρόνια. Δεν είμαι εγκληματίας και έχω ήδη εκτίσει επιπλέον 10 χρόνια και πιστεύω πως έχω αποκτήσει το δικαίωμα να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια». Πέθανε εγκαταλειμμένος το 2000, σε ηλικία 79 ετών, από καρδιακή προσβολή…
(sportdog)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου