Γκαρίντσα, ένας ζογκλέρ της μπάλας

Αν το 1958, η ταυτόχρονη εντυπωσιακή παρουσία του 17χρονου Πελέ είχε αφήσει τις δικές του μεγάλες εμφανίσεις σε δεύτερο πλάνο, το Μουντιάλ του 1962 ανήκει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στον Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος ή απλούστερα Γκαρίντσα...


VIDEO





Το άστρο του «βασιλιά» που το 1962 ήταν μόλις 21, ήταν δεδομένο πως θα λάμψει και στο Μουντιάλ της Χιλής, ωστόσο παρότι σκόραρε ένα γκολ στην πρεμιέρα εναντίον του Μεξικό, έμεινε εκτός από το δεύτερο κιόλας παιχνίδι λόγω ενός τραυματισμού. Ο Πελέ αντικαταστάθηκε ικανοποιητικά από τον Αμαρίλντο, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της «σελεσάο» ήταν όμως πλέον ο μεγάλος άσος της Μποταφόγκο.

Ασυναγώνιστος στο «ένας με έναν»

Ο Γκαρίντσα έμεινε στην ιστορία για μια σειρά από λόγους. Καθαρά ποδοσφαιρικά, θεωρούταν και ήταν ο καλύτερος ντριμπλέρ της εποχής, ένα δεξί «φτερό» που δεν μπορούσε κανείς να αναχαιτίσει. Η δεδομένη δυσμορφία του σώματος του, αποτέλεσε πλεονέκτημα και όχι ντεσαβαντάζ για αυτόν.

Η σπονδυλική του στήλη ήταν παραμορφωμένη, το δεξί του πόδι λύγιζε προς τα μέσα και το αριστερό ήταν έξι εκατοστά κοντύτερο και λύγιζε προς τα έξω, αποτελέσματα μιας χειρουργικής επέμβασης στην οποία είχε υποβληθεί πολύ μικρός. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το χαμηλό κέντρο βάρους και την απαράμιλλη τεχνική, τον έκαναν ασυναγώνιστο στο «ένας εναντίον ενός».

Όπως γλαφυρά περιέγραψε ο Τζίμι Γκριβς, μετά την ήττα της Αγγλίας από την Βραζιλία με 3-1 στα προημιτελικά: «… αυτή η αναπηρία του τον κάνει να μοιάζει σαν πελαργός όταν τρέχει με την μπάλα. Δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε προς τα πού πηγαίνει, ούτε από πού θα σε περάσει!».

Η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά...

Το 1958, οι «παλιοί» της «σελεσάο» τον είχαν επιβάλλει στην ομάδα, γνωρίζοντας το τί ήταν ικανός να κάνει. Ένας από αυτούς, ο Νίλτον Σάντος, είχε προλάβει να πάρει «γεύση» από Γκαρίντσα όταν αυτός δοκιμάστηκε σε ηλικία 20 ετών από την Μποταφόγκο. Ο νεαρός άσος έκανε «όργια» απέναντι στον διεθνή Βραζιλιάνο αμυντικό ο οποίος συνέστησε στην διοίκηση της ομάδας να υπογράψει μαζί του το ταχύτερο δυνατό.

Στην ομάδα του 1962, η θέση του Γκαρίντσα στο δεξί άκρο της επίθεσης ήταν πια επιβεβλημένη και δεν υπήρχαν ερωτηματικά για αυτόν. Μάλιστα, οι Βραζιλιάνοι έφτασαν στο σημείο να διώξουν από την ομάδα τον ψυχολόγο που το 1958 είχε αποφανθεί πως ένας τέτοιος ζογκλέρ με αμφιλεγόμενη προσήλωση στον στόχο της νίκης και του αποτελέσματος, δεν είχε ρόλο σε μια ομάδα που ήθελε να φτάσει στην κορυφή του κόσμου.



Οι πρώτες επιδείξεις...

Στα παιχνίδια του Γ’ ομίλου, το «μικρό σπουργίτι» τα πηγαίνει περίφημα, ωστόσο αμέσως μετά η απόδοση του πραγματικά απογειώνεται. Εναντίον της Αγγλίας, πετυχαίνει το πρώτο γκολ με κεφαλιά στο 30’. Τα «λιοντάρια» ισοφαρίζουν λίγο μετά, αλλά στο 53’ ο Βαβά σκοράρει από κοντά, μετά από εκπληκτικό φάουλ του Γκαρίντσα που στέλνει την μπάλα κοντά στην συμβολή των δοκαριών. Ο Βραζιλιάνος άσος «τελειώνει» το παιχνίδι στο 59’, με πανέμορφο δεξί «σουτ μπανάνα», στο οποίο η εκτίναξη του Ρον Σπρίγκετ της Σέφιλντ Γουεντνσντέι δεν είχε την παραμικρή τύχη.

Στο ματς συνέβη και ένα απροσδόκητο γεγονός: Ένας σκύλος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και όταν ο Τζίμι Γκριβς κατάφερε να τον σταματήσει, ο τετράποδος εισβολέας δεν σεβάστηκε την αγγλική φανέλα, κάνοντας… μούσκεμα τον μεγάλο άσο της Τότεναμ. Ο Γκαρίντσα ξεκαρδίστηκε με το γεγονός και για αυτόν τον λόγο κράτησε δικό του τον σκύλο!

Από ποιον πλανήτη;

Ο Γκαρίντσα ήταν το ίδιο εντυπωσιακός και απέναντι στην Χιλή, στα ημιτελικά. Σημείωσε τα δύο πρώτα γκολ της «σελεσάο», το πρώτο με –ασυνήθιστο για τον τρόπο παιχνιδιού του- αριστερό σουτ εκτός περιοχής και το δεύτερο με κεφαλιά σε κόρνερ του Μάριο Ζαγκάλο.

Προς την λήξη του αγώνα όμως, αποβάλλεται αντιδρώντας στα σκληρά μαρκαρίσματα των Χιλιανών και κατά την αποχώρηση του δέχεται μπουκάλι στο κεφάλι από το κοινό των διοργανωτών, στο ματς που χαρακτηρίστηκε ως «ο τελικός της Λατινής Αμερικής».

Μετά τον ημιτελικό, η «El Mercurio» της Χιλής αναρωτιόταν: «Από ποιο πλανήτη είναι ο Γκαρίντσα;».

Με σκορ 4-2, οι «καριόκας» προκρίθηκαν στον τελικό της διοργάνωσης αλλά η συμμετοχή του ηγέτη τους στο μεγάλο (δεύτερο) παιχνίδι με την Τσεχοσλοβακία κινδυνεύει άμεσα.

Τελικά, η έκθεση του Ουρουγουανού παρατηρητή έμεινε στο συρτάρι και ο Γκαρίντσα παίρνει το «πράσινο φως» για να αγωνιστεί στο μεγάλο παιχνίδι το οποίο οι «καριόκας» νικούν με 3-1 και ο ίδιος ήταν εντυπωσιακός όπως πάντα, παρότι δεν σκόραρε.

Άγνωστη λέξη η ήττα

Μέχρι εκείνο το σημείο, το ρεκόρ του με την «σελεσάο» ήταν ασύλληπτο. Είχε 32 νίκες, 4 ισοπαλίες και καμία ήττα ως διεθνής, σε 36 εμφανίσεις! Η μοναδική φορά που αποχώρησε με σκυμμένο το κεφάλι σε ένα σύνολο 50 συμμετοχών, ήρθε στο στερνό «αντίο» του στην Εθνική Βραζιλίας, το 1966 στο Μουντιάλ της Αγγλίας, όταν η Ουγγαρία νίκησε με 3-1 την «σελεσάο»!
(sportdog)